9 de setembro de 2010
9 de agosto de 2010
9 de julho de 2010
music on my mind this month
Habrá un día en que todos
al levantar la vista
veremos una tierra
que ponga LIBERTAD
Hermano, aquí mi mano
será tuya en mi frente
y tu gesto de siempre
caerá sin levantar
huracanes de miedo
ante la LIBERTAD
Haremos el camino
en un mismo trazado
uniendo nuestros hombros
para así levantar
a aquellos que cayeron
gritando LIBERTAD
Habrá un día en que todos
al levantar la vista
veremos una tierra
que ponga LIBERTAD
Sonarán las campanas
desde los campanarios
y los campos desiertos
volverán a granar
unas espigas altas
dispuestas para el pan
Para un pan que en los siglos
nunca fue repartido
entre todos aquellos
que hicieron lo posible
por empujar la historia
hacia la LIBERTAD.
Habrá un día en que todos
al levantar la vista
veremos una tierra
que ponga LIBERTAD
También será posible
que esa hermosa mañana
ni tú, ni yo, ni el otro
la lleguemos a ver,
pero habrá que empujarla
para que pueda ser.
Que sea como un viento
que arranque los matojos
surgiendo la verdad
y limpie los caminos
de siglos de destrozos
contra la LIBERTAD.
Habrá un día en que todos
al levantar la vista
veremos una tierra
que ponga LIBERTAD.
Labordeta
"...Queda bastante camino que recorrer para alcanzar la tan deseada Libertad."
19 de junho de 2010
7 de junho de 2010
9 de maio de 2010
9 de abril de 2010
13 de março de 2010
9 de março de 2010
9 de fevereiro de 2010
9 de janeiro de 2010
6 de janeiro de 2010
9 de dezembro de 2009
15 de novembro de 2009
Earth Song
" O vídeo é do single de maior sucesso de Michael Jackson no Reino Unido, que não foi nem "Billie Jean", nem "Beat it", e sim a ecológica "Earth Song", de 1996.
A letra fala de desmatamento, sobrepesca e poluição, e, por um pequeno detalhe, talvez você nunca terá a oportunidade de assistir na televisão.
O Detalhe: "Earth Song" nunca foi lançada como single nos Estados Unidos, historicamente o maior poluidor do planeta. Por isso a maioria de nós nunca teve acesso ao clip.
Ou seja, o que não passa nos EUA, não passa no resto do mundo. Só mostram o que lhes interessa e só assistimos ao que eles querem.
Veja, então, o que os americanos nunca mostraram de Michael Jackson.
Filmado na Africa, Amazonia, Croácia e New York.
Emocionante!"
9 de novembro de 2009
6 de outubro de 2009
4 de outubro de 2009
1 de setembro de 2009
9 de maio de 2009
Se Deus fosse Mulher
If God was Woman
¿Y si Dios fuera mujer?
pregunta Juan sin inmutarse,
vaya, vaya si Dios fuera mujer
es posible que agnósticos y ateos
no dijéramos no con la cabeza
y dijéramos sí con las entrañas.
Tal vez nos acercáramos a su divina desnudez
para besar sus pies no de bronce,
su pubis no de piedra,
sus pechos no de mármol,
sus labios no de yeso.
Si Dios fuera mujer la abrazaríamos
para arrancarla de su lontananza
y no habría que jurar
hasta que la muerte nos separe
ya que sería inmortal por antonomasia
y en vez de transmitirnos SIDA o pánico
nos contagiaría su inmortalidad.
Si Dios fuera mujer no se instalaría
lejana en el reino de los cielos,
sino que nos aguardaría en el zaguán del infierno,
con sus brazos no cerrados,
su rosa no de plástico
y su amor no de ángeles.
Mario Benedetti
Ay Dios mío, Dios mío
si hasta siempre y desde siempre
fueras una mujer
qué lindo escándalo sería,
qué venturosa, espléndida, imposible,
prodigiosa blasfemia.
25 de abril de 2009
A (re)volta dos ratos
Faz hoje 35 anos que, nos estaleiros navais de um pequeno e pobre país, era lançado à água um belo navio.
Foi baptizado com o nome de "Abril". Homenageando o mês do "bota-abaixo".
Nos primeiros anos a nau foi singrando, cumprindo rota certa. A contento de muitos marinheiros. Não de todos, certamente. Mas foi navegando.
Anos depois, a tripulação começou a escassear. Misteriosamente.
A coberto de noites escuras e de vagas que vergastavam a proa, parte da tripulação ia desaparecendo lenta e inexoravelmente.
Eram cada vez menos as vozes alteradas a exigir rumo certo e sem perda de Homens.
Outras vozes exultavam de alegria sempre que novos e conhecidos marinheiros subiam as escadas do portaló.
É que, em cada novo porto da escala, a tripulação era reposta, levando em conta as misteriosas baixas.
Da tripulação inicial, decorridos 35 anos desde o dia do seu baptismo, poucos marinheiros restam.
Agora, como navegantes, apenas temos os alunos da velha escola de marear e um punhado de "arrependidos". Aqueles que, dissimuladamente, erguiam cravos na hora do bota-abaixo, no Cais da nossa "Boa Esperança".
Esses "ratos" assenhoraram-se do navio, emalhando a sua (re)volta com astúcia e sabedoria.
Chegou, pois, a hora de construir nova nave... carregada de outras utopias, determinação e ... desratizante.












